ใครดู ‘โกฮัง..หัวใจโกโฮม’ แล้วคงจำได้ว่าในพาร์ตสุดท้ายมีฉากหนึ่งที่ ‘ใจดี’ (รับบทโดย ต้นตะวัน ตันติเวชกุล) บังเอิญไปเห็นภาพวาดหน้าจอคอมพิวเตอร์ของ ‘เปเล่’ (รับบทโดย จินเจษฎ์ วรรธนะสิน) ที่วาดนิทานของเจ้า ‘หิมะ’ หมาหน้ามึนตัวบิ๊กเบิ้มที่พยายามปกป้องดูแลหญิงสาวคนหนึ่งให้ดีที่สุด สวนทางกับในโลกความเป็นจริงที่เปเล่และใจดีต้องดูแลมัน
ในหนัง ฉากนิทานของเปเล่กลายเป็นแอนิเมชันที่เล่าเรื่องราวของเจ้าหิมะได้โคตรเท่ โคตรอันตราย ติดตรงที่เราไม่ได้เห็นตอนจบของนิทานดังกล่าว ด้วยเหตุนี้ ‘GDH’ จึงจับมือกับสำนักพิมพ์แซลมอนเพื่อสร้างสรรค์นิทานเรื่องนี้ให้จับต้องได้จริงๆ จนกลายมาเป็น ‘หมาแก่ผจญภัย’ นิทานที่ได้แรงบันดาลใจจาก ‘โกฮัง..หัวใจโกโฮม’ เขียนเรื่องโดย ‘อัตตา เหมวดี’ หนึ่งในผู้กำกับ และได้ศิลปินผู้วาดลายเส้นในหนังอย่าง ‘Chickenmew’ หรือ ‘หมิว—ธนาทิพย์ ดำรงพิริยกุล’ มาวาดให้เหมือนเดิม
คอลัมน์ ‘ILLUS(AL)TRATOR’ รอบนี้จึงไม่ได้ชวนหมิวมาคุยแค่เรื่องปก แต่ให้เธอเล่าเบื้องหลังการออกแบบลายเส้นหมาหน้ามึนและความพิเศษที่ไม่ได้อยู่ในหนัง บอกเลยว่าภายใต้ลายเส้นน่ารักๆ นี้มีกิมมิกซ่อนอยู่มากกว่าที่คิด
ต่อจุด-ต่อจินตนาการ
“เราชอบวาดรูปมาตั้งแต่เด็ก แต่ตอนเรียนมหาวิทยาลัยดันเลือกเรียนคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร ทำให้ห่างหายการวาดรูปไปพักหนึ่ง พอห่างไปนานๆ ก็เริ่มคิดถึง เลยลองวาดเพื่อส่งในเทศกาล Bangkok Illustrator Fair (BKKIF) ตอนปี 2022
“เราเริ่มวาดด้วยปากกาเจลสีน้ำเงิน ค่อยๆ จุดไปเรื่อยๆ จนกลายเป็นภาพ จากนั้นเราสังเกตได้ว่าตัวเองชอบทำแบบนี้ เทคนิคนี้เลยกลายเป็นตัวตนของเราในที่สุด คือใช้จุดสีน้ำเงินและมีสีส้มมาตัดบ้างค่ะ”
หมาแก่-หมาเด็ก
“ก่อนหน้านี้ เราเคยวาดหนังสือนิทานมาบ้าง แต่ไม่เคยวาดเพื่อไปอยู่ในหนังเลย จนได้รับการติดต่อจากพี่อัตต้า (อัตตา เหมวดี) ที่เขาเคยเห็นลายเส้นเราแล้วชอบ บอกว่างานเราดูพยายามดี (หัวเราะ)
“เรามีโอกาสได้วาดลายเส้นประกอบพาร์ตสุดท้ายของหนัง แต่พี่อัตต้าให้เราอ่านบทตั้งแต่แรกเพื่อจะได้เข้าใจว่าหมาตัวนี้ผ่านอะไรมาบ้าง ด้วยความที่อินกับเรื่องหมาจร แมวจรอยู่แล้ว พออ่านจบเราร้องไห้เหมือนคนดูในโรงตอนนี้เลย
“บรีฟที่เราได้จาก GDH คือต้องวาดนิทานที่พระเอกใช้ง้อนางเอก โดยมี ‘หิมะ’ เป็นตัวแทนของ ‘เปเล่’ ที่อยากดูแล ‘ใจดี’ ซึ่งจริงๆ นิทานเรื่องนี้คือสื่อกลางที่พระเอกใช้ง้อนางเอก เราจึงเสนอไอเดียให้หมาตัวใหญ่กว่าความเป็นจริง เพื่อส่งต่อความรู้สึกว่าเขาพร้อมปกป้องคนอื่นได้ หิมะในนิทานจึงมีทั้งมุมที่เป็นคนและหมาผสมกัน”
หมาหน้ามึน-คนก็มึน
“ความท้าทายของการทำโปรเจกต์นี้คือการหาลายเส้นของ ‘หิมะ’ ให้เจอ พี่อัตต้าบอกว่าอยากให้ดูเป็นหมาหน้ามึนที่คิดว่าตัวเองเท่ เพราะมันเป็นหมาแก่พเนจรที่กร้านโลก ผ่านโลกมาเยอะ คาแรกเตอร์ของเขาจึงจะทำโน่นทำนี่ได้หมด แม้แต่การขับมอเตอร์ไซค์ (หัวเราะ)
“ก่อนวาด เราต้องไปเจอหิมะตัวจริงที่โรงเรียนฝึกหมาเพื่อแกะหน้าตาของเขา วาดซ้ำหลายรอบมากกว่าจะได้แบบที่ต้องการ หลังจากนั้นเราก็ส่งต่อให้ทีมหนังเพื่อให้เขานำไปทำแอนิเมชันต่อ
“กิมมิกหนึ่งในแอนิเมชันที่เราชอบมากคือเขาใช้เทคนิคการจุด (Dot) ของเราในการทรานสิชันจากฉากหนึ่งไปอีกฉาก เช่น จากหยดน้ำทะเลกลายมาเป็นหิมะ แล้วก็กลายมาเป็นดอกไม้ ทำให้แอนิเมชันดูต่อเนื่องและสมบูรณ์ ซึ่งเราก็นำมาใช้ต่อกับเวอร์ชันหนังสือด้วย”
แอนิเมชันภาพร่าง-นิทานฉบับสมบูรณ์
“พอรู้ว่านิทานจะได้ทำเป็นหนังสือกับแซลมอน เราดีใจมาก เพราะเป็นแฟนคลับแซลมอนอยู่แล้ว (ยิ้ม) ส่วนในแง่ของการทำเป็นเล่ม เราก็ได้ทำงานกับพี่อัตต้าต่อ ซึ่งเขาจะคิดโครงเรื่องและคำมาให้หมดว่าจะเล่าอะไรบ้าง เขาค่อนข้างมีภาพในหัวชัดเจน ทำให้เราทำงานต่อได้ง่ายขึ้น มันเป็นประสบการณ์ที่เปิดโลกเราเหมือนกันเพราะไม่เคยทำงานกับผู้กำกับภาพยนตร์มาก่อนเลย
“ใครที่ดูหนังมาแล้วอาจจะได้ดูเวอร์ชันแอนิเมชันที่เป็นภาพสเก็ตช์ เพราะในหนัง นางเอกมาเห็นนิทานเรื่องนี้ตอนที่มันยังเป็นภาพร่างอยู่ ที่สำคัญคือยังไม่ได้เล่าให้จบ พอได้ทำหนังสือ เราจึงอยากทำให้หนังสือเล่มนี้คือเวอร์ชันที่สมบูรณ์ที่สุด ทั้งเนื้อหาที่เล่าจนจบ การลงรายละเอียดลายเส้น แสง เงา และการใช้สี”
คนมีหมา-หมามีบ้าน
“เราไม่ได้เลี้ยงหมาหรือแมวที่บ้าน แต่ชอบช่วยเหลือหมาจรและแมวจรในชุมชน ทำให้รู้สึกผูกพันกับพวกเขามาก หลายครั้งตอนวาดหนังสือนิทานเล่มนี้ เราก็คิดถึงเขา บางครั้งก็เอาท่าทางของเขามาเป็นแรงบันดาลใจในการการวาดด้วย
“ในฐานะคนรักหมาแมวจร เราดีใจนะที่มีคนให้ความสำคัญกับประเด็นหมาแมวจรผ่านการทำหนัง จริงๆ หนังเรื่องนี้แอบเป็นกระบอกเสียงและแก้ความเข้าใจผิดเกี่ยวกับหมาในหลายเรื่อง ทั้งเรื่องการหาบ้านให้หมาไปจนถึงเรื่องการให้อาหารหมาป่วย เราดีใจที่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโปรเจกต์นี้ค่ะ
“ถ้าเลือกเลี้ยงโกฮังได้แค่ช่วงวัยเดียว เราเลือกวัยชราค่ะ เพราะหมาแมวจรทุกตัวล้วนอยากได้บ้านสักหลัง และเราอยากเป็นบ้านหลังสุดท้ายให้เขา”
